Learning from Plants, Rocks and Water: Counter-Narratives from Earthlings Amidst Multiple Crises

A still of my video Offering’s apprentice II used for the poster of our show!

The exhibition Learning from Plants, Rocks and Waters: Counter-Narratives from Earthlings Amid Multiple Crises was inaugurated on Tuesday the 4th at SOHO studios. The show features works of the Peruvian artists Imayna Cáceres, Alfredo Ledesma, Hansel Sato and me and will be on until October 23. Check out the program full of diverse activities!

«The exhibition is the result of a collective experiment, an ongoing collaboration between four artists with similar artistic approaches and a common interest in promoting plural ecological values ​​of coexistence with other beings on earth.

As Peruvian artists living in Vienna, they accompany each other in their migration processes and together imagine stories that could make a world possible in which borders and hierarchies between people, but also between people and nature, have been overcome. The artistic production refers to old mestizo and indigenous practices from the Amazon and Andean regions. In these cultural spaces, people are viewed as an integral part of the natural fabric.»

We are having great press coverage, as shows this article, this article, and the beautiful images taken by Joanna Pianka for Esel.

Picture taken by Joanna Pianka of my piece «An imagined friendship (A spiritual tambito)»
And some other pictures taken by Joanna, including some taken during the guided meditation I made before the opening:

«Carmen I» en Hilos que resisten, hilos que subvierten

Muy contenta de exponer parte de la serie «Carmen», basada en poemas de Carmen Ollé, en la bella exposición curada por Gabriela Germaná en el Centro Cultural del Británico, Lima. En sus palabras:
«A través de esta exposición, se presentarán vestimentas y piezas bidimensionales realizadas con hilos, pero también instalaciones, performances y videos que dan cuenta de los textiles como objetos en constante transformación, en estrecho vínculo con el cuerpo. Son alrededor de 46 piezas de diversos artistas que refieren a actos de afirmación identitaria y resistencia; identidades cambiantes e híbridas, producto de la movilidad; piezas que hablan del valor de los textiles como vehículo político y de protesta; y piezas que reflexionan sobre identidades individuales atravesadas por cuestiones de raza, género y pertenencia.

Artistas: María Abadón, Paloma Álvarez, Lucilda Amasifén, Nereida Apaza, Liliana Ávalos, Ana Teresa Barboza, Clara Best, Nilda Callañaupa Àlvarez y tejedoras de Chincheros, Angie Cienfuegos, Raquel Esquives, Venuca Evanán, Cristina Flores Pescorán, Gonzalo Hernández, Dora Inuma Ramirez, Eliana Otta, Nemiye Pérez Mardini, Robert Orihuela, Antonio Páucar, Harry Pinedo, Ingrid Pumayalla, Violeta Quispe, .Aquilino Ramos, Alionca Respaldiza, Ivet Salazar, Orlando Sosa, Hydn Trucios, Elena Valera, Javi Vargas, Gaudencia Yupari, Daniela Zambrano Almidón, tejedores Q’ero, Cusco, tejedores y bordadores de Junín, tejedores de Taquile, Puno, tejedoras y bordadoras Shipibo-Konibo.»

Manual Meditations at PS-Athens

Manual Meditations was an exhibition I curated for PS space at the beginning of July. Here is the curatorial text with its translation in Greek:

Manual meditations
During the quarantine, we found ourselves experiencing new, old or renewed habits under a new light. Certain activities suddenly stood out by being capable of sustaining us and giving us comfort in days of confusion, hyper connectivity and secluded loneliness. Some cleaned the closet and started growing plants, some deepened our relationship with embroidering as a means to inhabit a suspended notion of time. The monotonous gestures of fingers and hands could be easily mirrored by a mind softly in motion, active but in a trance like state, away from concerns and distractions.

If some of us feel that we don’t want to go back to normality, because as it had been said lately, normality was the problem, manual labor reminds us a passing of time in the antipodes of the imposed dynamics of production and consumption. Likewise, stop motion functions according to the logic of adding small actions that can seem endless until a result is revealed. Almost magically, the humble act of repetition allows the appearance of a new creature or world. And then we can start again.

According to Petros Lolis: “threads start weaving together, when we touch and electricity blows us away for a second it is as if we hit the restart button. We both get up and start dancing in the middle of what could be called a room. This is not some romantic love story, it is a relationship of molecules recreating nonlife.”

A while ago, Eliana Otta began embroidering a poem by Peruvian author José María Arguedas, to try to learn it by heart, with the help of her hands. She chose to do it on pillow cases, dedicating them to reinvigorated dreams to come. In the process the task seemed infinite. Until the quarantine allowed her to complete it.

For Stavroula Papadaki, sewing is like drawing or painting with a needle. Figures and faces usually appear spontaneously. Her technique is not the orthodox technique of embroidery and she considers it surrealistic.

Angel Torticollis is an artist who has just started embroidery. With a past in fashion and textiles, he also does drag as Kangela Tromokratisch. All his work is self-referential, it starts and ends with him/her.

When Gregoria Vryttia works, her mind goes through two processes. On the first stage she is very concentrated, trying to make important decisions about how the piece will look. On the second one, the hands can function without the engagement of the brain, and thoughts pass by like clouds. She enjoys embroidering on old clothes or handiwork, paying homage to the previous woman who worked on them.

Maaike Stutterheim: Variations on flower #4

Χειρονακτικός διαλογισμός

Επιμέλεια: Ελιάνα ΟττάΚατά την διάρκεια της Καραντίνας, βιώσαμε τις νέες, παλιές ή ανανεωμένες συνήθιες μέσα από ένα νέο πρίσμα. Κάποιες δραστηριότητες επικράτησαν επειδή μας προσέφεραν υποστίρηξη και ανακούφιση στις μέρες που ήταν συγχυσμένες, που επιθυμούσαμε περισσότερη επικοινωνία και στην μοναξιά της απομόνωσης. Κάποιοι από εμάς καθάρησαν τα ντουλάπια και φρόντισαν τα φυτά, ενώ άλλοι αφιερώθηκαν σε ασχολίες όπως το κέντημα, με σκοπό να γεμίσει η ροή του χρόνου που φαινομενικά είχε σταματήσει. Οι επαναλαμβανόμενες κινησεις των δακτύλων και των χεριών, εύκολα αντανακλούν την σκέψη που κινείται αργά, με το μυαλό ενεργό αλλά σε κατάσταση έκστασης, απομακρυσμένο από έγνοιες και περισπασμούς.Εάν κάποιοι αισθανόμαστε πως δεν θέλουμε να επιστρέψουμε στην κανονικότητα, γιατί όπως έχει ειπωθεί αρκετές φορές, πρόσφατα, η κανονικότητα ήταν το πρόβλημα, η χειρονακτική εργασία μας υπενθυμίζει πως είναι δυνατόν ο χρόνος να περνάει με έναν τρόπο που βρίσκεται στον αντίποδα της προσταγής του δυναμικού διπόλου της υπερ-παραγωγής και υπερ-κατανάλωσης. Αντίστοιχα είναι η λογική των αργών διαδικασιών παραγωγής που αποκαλύπτονται μέσα από μικρές κινήσεις, όπου αρχικά φαίνονται ατελίωτες, ώσπου να φανεί το αποτέλεσμα του συνόλου τους. Σχεδόν υπερφυσικά, η απλή πράξη της επανάληψης επιτρέπει την δημιουργία μίας νέας καταχώρησης, ενός νέου πλάσματος ή κόσμου. Κι από εκεί ξαναξεκινάμε.Πέτρος Λόλης: “ανθρωπομορφικη απουσία ζωης
κλωστες ξεκινουν να υφαινουν μαζι, οταν αγγιζόμαστε και ηλεκτρισμός μας τιναζει μακριά για ενα δευτερόλεπτο ειναι σαν να χτυπάμε το κουμπί της επανεκκινησης. Και οι δυο σηκωνόμαστε και ξεκινάμε να χορεύουμε μαζι, στη μέση αυτου που θα μπορούσε να ονομαστεί δωμάτιο. Αυτη δεν είναι καποια ρομαντική ιστορία αγάπης, είναι μία σχέση κυττάρων που επαναδημιουργει απουσία ζωης. Χυμένο νερό πάνω σε τσιμέντο, αφηγειται μια ιστορία που θα τελειώσει μόλις ολοκληρωθεί η εξάτμιση του. Αυτή δεν είναι κάποια βιβλική αποκάλυψη, είναι μια σχέση κυττάρων που αποδημιουργεί ζωη. Αυτο είναι \αυτο που ειναι/ αυτο που λεω οτι ειναι. Η ανθρωπομορφική μου απουσία ζωης.”
Ελιάνα Οττά: Εδώ και καιρό η Ελιάνα ξεκίνησε και κεντάει ένα ποίημα από την Περουβιανή συγγραφέα José María Arguedas, με σκοπό να το μάθει απ’έξω με την βοήθεια των χεριών της. Επέλεξε να τα κεντήσει σε μαξιλαροθήκες, αφιερώνοντάς τις στην ζωντάνια των επερχόμενων ονείρων. Στην πορεία η εργασία φαινόταν ατελείωτη, ώσπου η καραντίνα της επέτρεψε να το ολοκληρώσει.Σταυρούλα Παπαδάκη: Για την Σταυρούλα το ράψιμο είναι σαν το σχέδιο και την ζωγραφική αλλά το μέσω είναι η βελόνα. Οι φιγούρες και τα πρόσωπα εμφανίζονται αυτόματα. Η τεχνική της είναι ανορθόδοξη και την θεωρεί σουρρεαλιστική.Άγγελος Τορτίκωλης: Για τον Άγγελο το κέντημα είναι νέα ασχολία. Προέρχεται από το περιβάλλον της μόδας και των υφασμάτων και έχει μια drag περσόνα, την Κανγκέλα Τρομοκρατίς. Όλη του η δουλειά είναι αυτοαναφορική και ξεκινάει και τελειώνει με αυτόν/αυτήν.Γρηγορία Βρυττιά: Κατά την δημιουργική διαδικασία η Γρηγορία περνάει από δύο διανοητικές διαδικασίες:
Στο πρώτο στάδιο είναι πολύ συγκεντρωμένη, προσπαθώντας να λάβει σημαντικές αποφάσεις σχετικά με το πώς θα φαίνεται το κομμάτι. Στο δεύτερο, τα χέρια μπορούν να λειτουργήσουν χωρίς τη δέσμευση του εγκεφάλου και οι σκέψεις περνούν σαν σύννεφα. Απολαμβάνει το κέντημα σε παλιά ρούχα ή χειροτεχνήματα, αποτίοντας φόρο τιμής στην προηγούμενη γυναίκα που εργάστηκε σε αυτά.
Maaike Stutterheim: Variations on flower #4