An intimate closing on Antigones: Workshop of Performative Poetics

With an intimate reunion at the multicultural library We need books, we closed the process of work made through spring and the last couple of months around Antigone, experimental writing and migration stories in Athens. The workshop was guided by Marios Chatziprokopiou and is part of the project ANTIGONES: BODIES OF RESISTANCE IN THE CONTEMPORARY WORLD [ANTISOMATA]

Pictures by the wonderful Eva Giannakopulou.

Escuchando a la política! Todos los episodios del podcast para Bisagra

Todos los episodios del podcast que hice para Bisagra, ya están subidos a nuestra web y a Spotify.

Este podcast realizado en el contexto de las elecciones presidenciales en el Perú, Escuchando a la Política, contó con la participación de Matheus Calderón, Elisa Fuenzalida, Gisselle Girón, Isaac Ernesto Ruíz, Patricia Gonzales, Pacha Sotelo, Milagros Olivera, Karen Bernedo, Fernando Nureña, Mercedes Condori, Marfil Francke, Max Lira, Gisela Ortiz y Pedro Mo.

Aching places, screaming words, premonitory agreements

Aching places, screaming words, premonitory agreements is an online workshop I developed for the beautiful program You are not muted, curated by Renata Cervetto for KW Berlin.

Here’s the invitation text for the workshop:

«How to express what aches, confuses or paralyzes us while being distanced? How to relate to protest and dissent when withdrawn from the public space? How to remain critical and socially engaged while dedicating our days to search for wellbeing under uncertain circumstances? Eliana Otta is a multidisciplinary artist from Lima whose practice proposes collective activities that intertwine orality, poetry, embodied knowledge and physical practices. Acknowledging how the need to redefine struggling actions and vocabularies seems as overwhelming as urgent, Otta’s workshop will embark on the task of identifying the possible meanings that the term “political” can bring into the pandemic context. It will review the foundational seams patching societies, questioning what Constitutions should be and do for us today, when most of us are revisiting what constitutes us as peoples and inhabitants of this planet. Expanding from the individual to the collective, we’ll work with words and imagination, with desires and poetry, navigating together from intimate goals to possible sources of political renewal.»

Misterio de Ministerias

«Este texto colectivo es resultado de una invitación realizada a poco de iniciarse la cuarentena, en abril. Escribí un correo a un grupo amplio de artistas, poetas, madres de familia, científicxs sociales, científicxs que estudian la vida no humana, arquitectxs, educadores, filósofxs, entre otrxs, para preguntarnos cómo reorganizar el estado peruano y sus ministerios, a manera de cadáver exquisito.

La proposición surgió de constatar cómo la presente situación, entre muchas cosas, nos demanda repensar el Estado, nuestra posición ante él y sus estructuras. Por mucho tiempo hemos creado, trabajado y participado de diversos tipos de activismo dándole la espalda o sin tomarlo en serio. Motivos para ello sobran en el caso peruano, pero es claro que la coyuntura actual nos llama a atender cuidadosamente las consecuencias de sus formas de ejercer y administrar la (bio y la necro) política…»

Para seguir leyendo, puedes descargar la publicación:

Manual Meditations at PS-Athens

Manual Meditations was an exhibition I curated for PS space at the beginning of July. Here is the curatorial text with its translation in Greek:

Manual meditations
During the quarantine, we found ourselves experiencing new, old or renewed habits under a new light. Certain activities suddenly stood out by being capable of sustaining us and giving us comfort in days of confusion, hyper connectivity and secluded loneliness. Some cleaned the closet and started growing plants, some deepened our relationship with embroidering as a means to inhabit a suspended notion of time. The monotonous gestures of fingers and hands could be easily mirrored by a mind softly in motion, active but in a trance like state, away from concerns and distractions.

If some of us feel that we don’t want to go back to normality, because as it had been said lately, normality was the problem, manual labor reminds us a passing of time in the antipodes of the imposed dynamics of production and consumption. Likewise, stop motion functions according to the logic of adding small actions that can seem endless until a result is revealed. Almost magically, the humble act of repetition allows the appearance of a new creature or world. And then we can start again.

According to Petros Lolis: “threads start weaving together, when we touch and electricity blows us away for a second it is as if we hit the restart button. We both get up and start dancing in the middle of what could be called a room. This is not some romantic love story, it is a relationship of molecules recreating nonlife.”

A while ago, Eliana Otta began embroidering a poem by Peruvian author José María Arguedas, to try to learn it by heart, with the help of her hands. She chose to do it on pillow cases, dedicating them to reinvigorated dreams to come. In the process the task seemed infinite. Until the quarantine allowed her to complete it.

For Stavroula Papadaki, sewing is like drawing or painting with a needle. Figures and faces usually appear spontaneously. Her technique is not the orthodox technique of embroidery and she considers it surrealistic.

Angel Torticollis is an artist who has just started embroidery. With a past in fashion and textiles, he also does drag as Kangela Tromokratisch. All his work is self-referential, it starts and ends with him/her.

When Gregoria Vryttia works, her mind goes through two processes. On the first stage she is very concentrated, trying to make important decisions about how the piece will look. On the second one, the hands can function without the engagement of the brain, and thoughts pass by like clouds. She enjoys embroidering on old clothes or handiwork, paying homage to the previous woman who worked on them.

Maaike Stutterheim: Variations on flower #4

Χειρονακτικός διαλογισμός

Επιμέλεια: Ελιάνα ΟττάΚατά την διάρκεια της Καραντίνας, βιώσαμε τις νέες, παλιές ή ανανεωμένες συνήθιες μέσα από ένα νέο πρίσμα. Κάποιες δραστηριότητες επικράτησαν επειδή μας προσέφεραν υποστίρηξη και ανακούφιση στις μέρες που ήταν συγχυσμένες, που επιθυμούσαμε περισσότερη επικοινωνία και στην μοναξιά της απομόνωσης. Κάποιοι από εμάς καθάρησαν τα ντουλάπια και φρόντισαν τα φυτά, ενώ άλλοι αφιερώθηκαν σε ασχολίες όπως το κέντημα, με σκοπό να γεμίσει η ροή του χρόνου που φαινομενικά είχε σταματήσει. Οι επαναλαμβανόμενες κινησεις των δακτύλων και των χεριών, εύκολα αντανακλούν την σκέψη που κινείται αργά, με το μυαλό ενεργό αλλά σε κατάσταση έκστασης, απομακρυσμένο από έγνοιες και περισπασμούς.Εάν κάποιοι αισθανόμαστε πως δεν θέλουμε να επιστρέψουμε στην κανονικότητα, γιατί όπως έχει ειπωθεί αρκετές φορές, πρόσφατα, η κανονικότητα ήταν το πρόβλημα, η χειρονακτική εργασία μας υπενθυμίζει πως είναι δυνατόν ο χρόνος να περνάει με έναν τρόπο που βρίσκεται στον αντίποδα της προσταγής του δυναμικού διπόλου της υπερ-παραγωγής και υπερ-κατανάλωσης. Αντίστοιχα είναι η λογική των αργών διαδικασιών παραγωγής που αποκαλύπτονται μέσα από μικρές κινήσεις, όπου αρχικά φαίνονται ατελίωτες, ώσπου να φανεί το αποτέλεσμα του συνόλου τους. Σχεδόν υπερφυσικά, η απλή πράξη της επανάληψης επιτρέπει την δημιουργία μίας νέας καταχώρησης, ενός νέου πλάσματος ή κόσμου. Κι από εκεί ξαναξεκινάμε.Πέτρος Λόλης: “ανθρωπομορφικη απουσία ζωης
κλωστες ξεκινουν να υφαινουν μαζι, οταν αγγιζόμαστε και ηλεκτρισμός μας τιναζει μακριά για ενα δευτερόλεπτο ειναι σαν να χτυπάμε το κουμπί της επανεκκινησης. Και οι δυο σηκωνόμαστε και ξεκινάμε να χορεύουμε μαζι, στη μέση αυτου που θα μπορούσε να ονομαστεί δωμάτιο. Αυτη δεν είναι καποια ρομαντική ιστορία αγάπης, είναι μία σχέση κυττάρων που επαναδημιουργει απουσία ζωης. Χυμένο νερό πάνω σε τσιμέντο, αφηγειται μια ιστορία που θα τελειώσει μόλις ολοκληρωθεί η εξάτμιση του. Αυτή δεν είναι κάποια βιβλική αποκάλυψη, είναι μια σχέση κυττάρων που αποδημιουργεί ζωη. Αυτο είναι \αυτο που ειναι/ αυτο που λεω οτι ειναι. Η ανθρωπομορφική μου απουσία ζωης.”
Ελιάνα Οττά: Εδώ και καιρό η Ελιάνα ξεκίνησε και κεντάει ένα ποίημα από την Περουβιανή συγγραφέα José María Arguedas, με σκοπό να το μάθει απ’έξω με την βοήθεια των χεριών της. Επέλεξε να τα κεντήσει σε μαξιλαροθήκες, αφιερώνοντάς τις στην ζωντάνια των επερχόμενων ονείρων. Στην πορεία η εργασία φαινόταν ατελείωτη, ώσπου η καραντίνα της επέτρεψε να το ολοκληρώσει.Σταυρούλα Παπαδάκη: Για την Σταυρούλα το ράψιμο είναι σαν το σχέδιο και την ζωγραφική αλλά το μέσω είναι η βελόνα. Οι φιγούρες και τα πρόσωπα εμφανίζονται αυτόματα. Η τεχνική της είναι ανορθόδοξη και την θεωρεί σουρρεαλιστική.Άγγελος Τορτίκωλης: Για τον Άγγελο το κέντημα είναι νέα ασχολία. Προέρχεται από το περιβάλλον της μόδας και των υφασμάτων και έχει μια drag περσόνα, την Κανγκέλα Τρομοκρατίς. Όλη του η δουλειά είναι αυτοαναφορική και ξεκινάει και τελειώνει με αυτόν/αυτήν.Γρηγορία Βρυττιά: Κατά την δημιουργική διαδικασία η Γρηγορία περνάει από δύο διανοητικές διαδικασίες:
Στο πρώτο στάδιο είναι πολύ συγκεντρωμένη, προσπαθώντας να λάβει σημαντικές αποφάσεις σχετικά με το πώς θα φαίνεται το κομμάτι. Στο δεύτερο, τα χέρια μπορούν να λειτουργήσουν χωρίς τη δέσμευση του εγκεφάλου και οι σκέψεις περνούν σαν σύννεφα. Απολαμβάνει το κέντημα σε παλιά ρούχα ή χειροτεχνήματα, αποτίοντας φόρο τιμής στην προηγούμενη γυναίκα που εργάστηκε σε αυτά.
Maaike Stutterheim: Variations on flower #4